Dziś prawdziwych liberałów już nie ma

Nie było mnie na blogu jakiś czas. To nie lenistwo, to zniechęcenie. Spytacie, jaka jest różnica? Już wyjaśniam. Polityka była moją pasją, odkąd tylko byłem w stanie ją zrozumieć. A nawet jeszcze wtedy, gdy rozumieć jej nie byłem w stanie. Co, nawiasem mówiąc, nieco zniekształciło moje wspomnienia. Przykładowo, wybór generała Jaruzelskiego na prezydenta PRL zapamiętałem jako wydarzenie pozytywne - przecież wszyscy bili brawo! Dziecięcy entuzjazm szybko zastąpiły oceny nieco bardziej krytyczne. I własne poglądy. Liberalne. Te, które wyznaję do dzisiaj. Wyobrażacie sobie moją radość, gdy deklarujący te same poglądy politycy z marginalnej grupki rosną w siłę i w końcu przejmują władzę? Po radości przyszło rozczarowanie. Oto okazało się, że politycy, na których z pełnym przekonaniem głosowałem, to wcale nie są liberałowie. Stąd moje zniechęcenie.

Wybory 2008: Najpierw była radość...

Nie zrozumcie mnie źle: jak najbardziej uważam, że każdy człowiek ma prawo do zmiany przekonań. Uważam, że taka zmiana świadczy o intelektualnej dojrzałości, wrażliwości na problemy życia publicznego, cywilnej odwadze. Bardzo cenię ludzi, którzy gotowi są rewidować swój światopogląd pod wpływem rozsądnych argumentów. Elastyczność mojego podejścia ma jednak swoje granice. Uważam, że w żadnym wypadku nie należy zmieniać poglądów politycznych w trakcie pełnienia funkcji premiera. W naszym kraju miało miejsce to właśnie.

Jestem realistą. Potrafię rozróżnić politykę o propagandy wyborczej. Gdy PO przejmowała władzę, nie oczekiwałem cudów. Tłumaczenie ostrożnej, mało aktywnej polityki rządu kryzysem gospodarczym przyjmowałem za dobrą monetę. Pierwszym dzwonkiem ostrzegawczym był postulat cenzurowania Internetu. Gabinet Donalda Tuska, pod presją protestów środowisk opiniotwórczych, nie zdecydował się na wprowadzić go w życie. Minęło trochę czasu i pojawił się kolejny, alarmujący już sygnał. Polemika ministra finansów z prawomocnym wyrokiem sądu przyzwalającym na przesyłanie faktur drogą elektroniczną bez żadnych poświadczeń i zabezpieczeń. Pamiętacie? Dodajmy, polemika pozbawiona głębszego sensu, gdyż dotyczyła kwestii z punktu widzenia interesów budżetu państwa błahej. Szkoda trochę, że wówczas wszystkie kamery obsługiwały Krakowskie Przedmieście i media nie poświęciły temu osiągnięciu ministra należytej uwagi. Co nie znaczy, że w ogóle uwagi nie poświęciły. Pod naciskiem mediów właśnie minister Rostowski zmienił stanowisko. A ja zacząłem się zastanawiać, dlaczego dopiero wtedy. I dlaczego premier nie zmienił swojego ministra?

Kto będzie wierny w sprawach małych,
będzie i wierny w sprawach wielkich.

Słowa Jezusa, zarazem jeden z ulubionych cytatów księdza Piotra Pawlukiewicza, współtwórcy programu Katechizm Poręczny. Jezus oczywiście nie miał na myśli polityki ani życia publicznego. Ale słowa te pasują tu jak ulał. Nagła zmiana zasad funkcjonowania systemu emerytalnego to w polityce sprawy wielkie. Dość powiedzieć: tak nie oszczędzają liberałowie.

Przyczyny zniechęcenia wyjaśniłem, wracam do blogowania. Póki co, ze zmniejszoną dawką bieżącej polityki. To ma być pozytywny blog, nie platforma do narzekania. A liberalna opcja polityczna? Może jeszcze się odrodzi? Będę trzymał kciuki.