Mamy prezydenta

Gdy piszę te słowa, ostatnie wyniki spływają jeszcze do Państwowej Komisji Wyborczej, ale możliwość nagłego zwrotu jest już czysto teoretyczna. Emocje były wczoraj, choć przyznać muszę, że najbardziej stresujący moment to ja przespałem. Dziś mam ochotę wyrazić coś pomiędzy szalonym okrzykiem radości a westchnieniem ulgi. Wiem też, że niektórzy z czytelników mają już serdecznie dość polityki i z niecierpliwością czekają, kiedy ta wojna wreszcie się skończy.

Dla tychże mam złą wiadomość: wojna to się dopiero zacznie. Politycy i publicyści opcji konserwatywnej już ostrzą noże. Nie ma im się co dziwić: dla nich to polityczne być albo nie być. Zastanawia mnie tylko kierunek, jaki wyznaczył prezes PiS. Gdyby komuś umknęło, w oku nadchodzącego cyklonu ma znaleźć się katastrofa w Smoleńsku. Na pocieszenie dodam, że tematu katastrofy na tym blogu będę unikał jak ognia. Prędzej już zobaczycie tu obiecywany niegdyś przepis na makaron. Zdanie zmienię, jeśli zwolennicy teorii spiskowej znajdą wiarygodne argumenty na jej poparcie. Ale nie wcześniej.

Pamiętacie środową debatę i pierwsze pytanie Joanny Lichockiej? Bronisław Komorowski scharakteryzował je jako „pytanie, które starcza za wypowiedź opozycjonisty”. Dziennikarka znalazła się w ogniu krytyki kolegów po fachu: Jarosław Gugała zarzuca jej stronniczość, Grzegorz Miecugow podejrzewa o ujawnienie pytań kandydatowi PiS. Lecz są też publicyści, którzy odważnie stanęli w jej obronie. List otwarty w tej sprawie publikuje Rzeczpospolita. Zajrzyjcie i zobaczcie, kto podpisał. Być może uznacie za konieczne wprowadzenie zmian na swojej liście autorytetów?

Kończąc, zapraszam do dzielenia się swoimi reakcjami na wynik wyborów. Jak sugerowałem wyżej, następny wpis będzie wolny od polityki.