Wpadka dwudziestolecia

Wieczór wyborczy to czas magiczny, wyjątkowy. Podręcznik historii pisze się na naszych oczach, a my próbujemy podpatrzeć, co będzie na następnej stronie. Z niecierpliwością siadamy przed ekranem telewizora lub komputera. Jeśli wybieramy się w podróż, zabieramy ze sobą radio. Czekamy. Gdy minie godzina dwudziesta, poznamy pierwsze cyfry. Pojawią się pierwsze emocje. Wczorajszy wieczór był podobny, a jednak inny. Wspomnienie, które pozostawił, nie będzie dobre. Wczoraj wydarzyło się coś, co je zatruło. Coś dziwnego, niepokojącego, bez precedensu.

Cyfry, które do nas dotarły, mocno rozminęły się z rzeczywistością. Mam oczywiście na myśli sondaż SMG/KRC dla telewizji TVN. Telefoniczny sondaż. Ciekaw jestem, co kierowało decydentami TVNu, by na dzień wyborów coś takiego zamówić? Zabrakło tylko wróżki ze szklaną kulą.

Część czytelników uważa zapewne, że nie ma o co kruszyć kopii, że pomyłki sondażowe zdarzają się. Z myślą o nich kilka słów wyjaśnienia. Wszelkiego rodzaju badania opinii wykorzystują pewną statystyczną prawidłowość: gdy z licznej populacji generalnej wybierzemy losowo niewielką próbę, rozkład cech w tej próbie będzie niemal identyczny z tym w badanej populacji. Ściślej, istnieje miażdżąco wysokie prawdopodobieństwo, że rozbieżności będą znikome. To naprawdę tak działa. Jedyny problem w tym, aby próbę wybrać w sposób losowy. Duży problem. W praktyce raczej nie da się go rozwiązać. No, może gdyby cała badana populacja w przeciągu wyznaczonego czasu miała udać się do ponumerowanych punktów. Raz jeszcze przypomnę, jaki sondaż zamówił na wczorajszy wieczór TVN: telefoniczny.

Obiecałem komentarz do wyniku wyborów. Mimo, że myśli biegną w innym kierunku, wypada słowa dotrzymać. Wyniki mnie cieszą. Dotkliwa porażka lewicy, z przyczyn dla mnie niejasnych nazywana przez komentatorów sukcesem, cieszy najbardziej. Przy całym szacunku dla zwolenników tej opcji, politycy SLD po „epoce Millera” nie mają jeszcze czystych rąk, brak im legitymacji moralnej do występowania w życiu publicznym. Wynik Andrzeja Leppera prowadzi do wniosku, że na błędach potrafimy się uczyć. Trzymając kciuki za Bronisława Komorowskiego zakończę konkluzją, że wybieramy coraz rozsądniej. Zakończę na dziś, bo od polityki jeszcze przez jakiś czas nie uciekniemy.